Hoe schrijf je de nul?

15Feb09

9789029081856

De canon van de Europese poëzie. Het overzicht van 3000 jaar poëzie.

Als je zo’n bundel vastneemt en de pagina’s door je vingers laat glijden, dan hoor je even de tijd voorbijratelen. Je slaat het boek willekeurig open, en je voelt je alsof je net uit de handen van een zigeunervrouw een kaart getrokken hebt. Vol ongeduld wacht je op het verhaal dat aan die kaart vasthangt. Op de woorden, die uit het beeld op de kaart tevoorschijn komen. Maar dan net andersom. Ik lees om niet te hoeven lezen.

Toen ik voor het eerst een gedicht onder ogen kreeg, zag ik enkel woorden. Later was het alsof tussen de letters beelden tevoorschijn kwamen. Schuchtere rafels, die zich verstopten achter de vorm van een woord, alsof ze wachtten tot je dat woord uitspreken zou. Luidop. Of stil in de kamers van je hoofd, waar het zou aangekleed worden met beelden en ervaringen uit je eigen jonge leven. Wat me vaak verbaasde, is dat je na het lezen van sommige gedichten een voorstelling in je hoofd had, die je je eigenlijk niet kon voorstellen. Toch niet op basis van wat je al kende.

Ik geloof dat de dichters van dat soort gedichten erin slagen de taal op zo’n manier te kneden dat er een prototype van wat zij ooit ervoeren in opgeslagen wordt. Iedere mens afzonderlijk zal uit dat prototype waarschijnlijk een anderssoortige ervaring opbouwen, maar de compositie van die ervaring zal gelijkaardig zijn, alsof je verbeelding langs onzichtbare krachtlijnen ontvoerd en gebracht wordt naar dat bijzondere moment, waar je even samenvalt met de dichter en zijn droom.

Een goeie vriend, die wat op zoek is naar antwoorden in spirituele milieus, vertelde me gisteren dat hij zijn handschrift had laten analyseren. Er werd hem verteld dat als je de nul bovenaan begint, dat je dan als mens de perfectie bereikt had. Hij zei me dat hij er nu op let de nul bovenaan te beginnen.

Heeft hij gelijk of niet? Bestaan er 500 gedichten die je moet gelezen hebben?

Hoe het ook zij. Ik ben aan de canon begonnen. De kanonnen, zoals Ilya Leonard Pfeijffer en Gert Jan De Vries deze gedichten noemen. Elke avond, sinds ik eraan begon, beken ik, hoor ik ze bulderen. Er is wat met dit werk. 500 teksten uit verschillende tijdperken, die elkaar terugvinden in één boek. Teksten die onmogelijke afstanden hebben afgelegd. Die na al die tijd aanschuren tegen elkaar.

Ik weet niet hoe het zit met de nul, maar deze gedichten begin je in elk geval bovenaan.



No Responses Yet to “Hoe schrijf je de nul?”

  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: